Już jako dziecko uwielbiałam przeglądać stare albumy, brać do rąk pożółkłe fotografie i wsłuchiwać się w ich opowieści. Wtedy zrodziło się we mnie pragnienie, by zacząć fotografować. Były to czasy, gdy do dyspozycji miało się zaledwie 36 klatek, a na efekty trzeba było cierpliwie czekać.

Pamiętam tę ekscytację, gdy odbierałam zdjęcia od fotografa i mogłam zobaczyć, co udało się uchwycić. Pamiętam też wyprawy z Zenitem w poszukiwaniu ukochanych garbusów.

Później przyszedł czas fascynacji lomografią i kolejnymi analogowymi eksperymentami,  kadrami natury i architektury. Równolegle próbowałam zaprzyjaźnić się z pierwszą lustrzanką, aż w końcu sięgnęłam po pełną klatkę.

I wtedy przepadłam. Zrozumiałam, że to jest właśnie to. Nieśmiało zaczęłam kierować obiektyw nie tylko na rośliny i stare mury, ale też na ludzkie historie, a to wciągnęło mnie jeszcze bardziej. I oto jestem.